Milczący mąż
pytanie zadane w dniu: 21.02.2011
problem zgłoszony przez: Apolonia
Kluczem do rozwiązywania wszystkich nieporozumień jest szczera rozmowa. O życiu z zamkniętym w sobie człowiekiem opowiada dr Joanna Heidtman, psycholog oraz coach.
dzieci.pl
kobieta.wp.pl
kuchnia.wp.plTreść pytania:
Jesteśmy małżeństwem 2,5 roku. Na początku małżeństwa, gdy pojawiały się jakieś nieporozumienia, od razu były one wyjaśniane, tak by nie urosły do rangi olbrzymiego problemu. Jednak od jakiegoś czasu wszystko się zmieniło. Mąż ma inna taktykę. Jeśli coś jest nie tak, to przestaje ze mną rozmawiać. Wszelkie podejmowane przeze mnie próby kończą się fiaskiem. Takie ciche dni zazwyczaj trwają kilka dni. Ostatnio zdarzyło się również, że wyprowadził się z sypialni. Próby pogodzenia się podejmuję ostatnio tylko ja. Gdy już wszystko wraca do normy, na pytanie o co mu chodziło, odpowiada, że np. nie podoba mu się moje zachowanie, moje odzywki do innych ludzi, czy też, że wszystko musi być tak jak ja tego chcę, albo że ciągle narzekam na pracę, a nie próbuję nic z tym zrobić. Prosiłam go, żeby mówił mi od razu, że coś mu przeszkadza, czy też nie podoba się, a nie zamykać się w sobie, bo to do niczego dobrego nie prowadzi. On twierdzi, że w takiej chwili po prostu chce spokoju i nie chce ze mną rozmawiać. Ja rozumiem, że każdy ma prawo mieć zły dzień czy humor, ale wystarczy powiedzieć, że potrzebuje chwili wyciszenia. Takie sytuacje w domu bardzo przeżywam. Boję się, że mąż próbuje mnie stłamsić. Odczuwam to jako przemoc psychiczną, bo za każdym razem próbuje zwalić winę na mnie. Przecież nikt nie jest kryształowy, mąż także. Jak się poznaliśmy, wiedział, że potrafię być wybuchowa i impulsywna. To on był ostoją spokoju, ale niestety zmienił się. Bardzo proszę o radę, co mam robić? Dodam, że próbowałam namówić go na wizytę u psychologa czy mediatora, ale jak na razie bezskutecznie."
Porady udziela Dr Joanna Heidtman, psycholog, coach:
Witam serdecznie,
Proszę zbyt szybko nie reagować. Związki są jak ludzie – zmieniają się, są dynamiczne. Bywają różne okresy i fazy, niektóre wymagają interwencji, niektóre po prostu przechodzą, pojawiają się następne. Pewnie warto wziąć pod uwagę informację zwrotną od męża – być może zamiast namawiać go do wizyty u psychologa (moim zdaniem jest to przedwczesne), warto trochę „wyciszyć się”, skupić na tym, co Pani sama może zmienić (wspominała Pani, że jest „wybuchowa i impulsywna”). Mężczyźni niestety (piszę „niestety”, bo kobiety na ogół bardzo źle to znoszą) nie są zbyt wylewni, jeśli chodzi o relacje, emocje, nawet własny nastrój. Nie lubią, a często też nie potrafią o tym mówić (kobiety wręcz przeciwnie). Czasem dobrze jest przeczekać, czasem trochę się „odsunąć” i zająć sobą, czasem po prostu być. Ale w większości sytuacji, kiedy wówczas staramy się skłonić drugą stronę do rozmowy, nie przynosi to dobrego efektu. Oczywiście, jeśli sytuacja przeciąga się, a małżonkowie coraz bardziej oddalają się od siebie „poważna” rozmowa będzie nieunikniona. Tylko trzeba bardzo pamiętać, by rozmowa nie była atakiem, czy też wyłącznie ujawnieniem swojego rozczarowania, że „nie jest już tak, jak dawniej”. Wówczas bowiem partner schowa się w sobie i „obuduje” jeszcze bardziej. A przecież chce Pani poznać rzeczywistą przyczynę. Poza tym, jeśli mąż tak się zachowuje, to niewątpliwie coś go trapi i albo powód zniknie i zmieni się jego zachowanie, albo ujawni go - jeśli będzie czuł się bezpiecznie, nie zaś „przyciskany do muru” i wówczas będziecie mogli Państwo razem zastanowić się, co z tym zrobić.
Serdecznie pozdrawiam.
Joanna Heidtman
Masz problem i nie możesz go rozwiązać?
zadaj pytanie specjaliście 
Przeczytaj również:
"Do niczego się nie nadaję?"
Jak dobrze zaprezentować się w nowej pracy?
Emocje
źródło porady: Kobiecyporadnik.pl
