Kobiecy poradnik
Nasze tematy Obrączka odbiera wolność? Kobiecy poradnik nasze tematy
Warto wiedzieć
 Poradnik dla nieśmiałych 123RF

Poradnik dla nieśmiałych

Każdy wie, co to jest nieśmiałość. Kiedy nas dopada, zaczynają się nam pocić dłonie, twarz robi się blada (albo na odwrót – nienaturalnie zarumieniona), a w głowie pojawia się pustka…Według Philipa Zimbardo, psychologa społecznego, nieśmiałość ma w nasze j kulturze rozmiary epidemii. Zdiagnozowano ją u ponad 40 proc. przebadanych w Stanach Zjednoczonych ludzi. Nieśmiali robią wrażenie nieinteresujących się nikim snobów, podczas gdy w rzeczywistości są w stanie permanentnego napięcia i lęku spowodowanego obecnością innych ludzi.

W pewnych sytuacjach nieśmiałość dopada każdego, ale osobom, które odczuwają ten stan cały czas, znacznie trudniej funkcjonować w sytuacjach społecznych niż ludziom pewnym siebie. Nieśmiali są często skupieni na krytycznym badaniu swojego wyglądu i zachowania. „Czy w tym świetle mam dobry makijaż?”, „Na pewno zauważyli tę plamkę na moim rękawie”, „Czy nie mówię za głośno?”, „Nie mam nic do powiedzenia”, itp. Nieśmiali ludzie żyją w pułapce dwóch podstawowych lęków. Lęku przed byciem osobą niewidoczną i nic nie znacząca dla innych oraz lęku przed byciem osobą dostrzeżoną i ocenioną jako nic nie wartą.

Prace Philipa Zimbardo z lat 70-tych zapoczątkowały 20 lat studiów nad fenomenem nieśmiałości. Okazuje się, że większość osób ukrywa tę cechę. Tylko nieliczni zachowują się w ewidentnie wycofany sposób, reszta jest w stanie zamaskować swoje uczucie niepokoju pod pozorami normalnych reakcji. Wynika to z presji naszej kultury, która bardziej ceni ekstrawersję i śmiałość niż introwersję i wycofanie. Nikt nie chce uchodzić za osobę „nie radzącą sobie”…

Skąd bierze się nieśmiałość? Część osób rodzi się ze skłonnościami temperamentalnymi, sprzyjającymi pojawieniu się nieśmiałości, jednak większość nieśmiałych uczy się tego stylu reagowania poprzez doświadczenia życiowe. Jest to zatem cecha nabyta. Nieśmiałość wygląda różnie w zależności od cech danej kultury. Dla przykładu, z badań porównawczych Zimbardo wynika, że Izraelczycy wydają się najmniej nieśmiałym narodem. Głównym źródłem tego stanu rzeczy są zdaniem psychologów metody wychowawcze stosowane przez rodziców, opierające się na nagradzaniu i wspieraniu dziecka. Nieśmiałość dotyka ludzi w każdym wieku, szczególnie osoby pochodzące z kręgu kultury zachodniej.

Rodzaje nieśmiałości

Z dużej grupy osób nieśmiałych tylko niewielki odsetek (ok. 10-15 proc.) zachowuje się w sposób mało pewny siebie. Pozostała część (80-85 proc.) jest nieśmiała w sposób niedostrzegalny dla otoczenia. Ten rodzaj trudności psychicznej nie przekłada się na zachowanie, jest jednak źródłem dużego dyskomfortu wewnętrznego. Na zewnątrz takie osoby często robią bardzo mylne wrażenie pewnych siebie i dominujących, podczas gdy w rzeczywistości osoba nieśmiała czuje się niewystarczająco dobra czy wręcz gorsza od innych. Głównym źródłem tych emocji jest deprecjonujący siebie monolog wewnętrzny: „Coś ze mną nie tak”, „Nie powinnam była tak powiedzieć”, itp. Nawet jeśli ten rodzaj osób nieśmiałych odbierany jest przez otoczenie jako bezproblemowe i świetnie dające sobie radę w sytuacjach społecznych, są to ludzie obciążeni na co dzień bardzo negatywnym obrazem samych siebie.

Konsekwencje nieśmiałości

Nieśmiali ludzie najbardziej nie lubią być w centrum zainteresowania innych, choć równocześnie żyją tęsknotą, aby zostać dostrzeżonymi i docenionymi. Jako dzieci nie są w stanie poprosić o pomoc nauczyciela, jako studenci nie potrafią zdać pytania prowadzącemu, jako dorośli są tak skrępowani wobec przełożonych, że trudno im zaprezentować własne osiągnięcia. Nieśmiałość jest źródłem wielu strat emocjonalnych. Nieśmiałe dzieci częściej doświadczają odrzucenia rówieśników, bo któż lepiej nadaje się na kozła ofiarnego niż osoba, którą można łatwo przestraszyć czy doprowadzić do płaczu?

Nieśmiałość w dzieciństwie i dorosłym życiu prowadzi do poczucia samotności i izolacji od otoczenia. Może też być jednym ze źródeł dalszych kłopotów, np.: zwiększonego ryzyka sięgania po używki. Cóż jest prostszego od pozbycia się napięcia w sytuacji towarzyskiej, niż wypicie kilku kieliszków alkoholu? Ogromną stratą, jaką ponoszą nieśmiali jest też… czas. Trudno nawet wyliczyć, jak dużą część swojego życia zużywają na deliberowanie i wewnętrzne wahania, podczas gdy ci bardziej pewni siebie po prostu korzystają z okazji, jakie podsuwa im życie.

dodaj opinię

tak czy uważasz, że to dobra porada?

126 osób uważa, że jest to ważny temat

Opinie

Pozostało znaków: 4000

[Pokaż regulamin]

REGULAMIN

Ocena: 0 [0]
~Patrycja [2013-06-07 16:53]

Wszystko, co tu napisane to prawda. Sama jestem straszliwie nieśmiała i mam tego serdecznie dosyć. Ciągle mam wewnętrzne wahania: "Dlaczego to zrobiłam?", "Mogłam powiedzieć to inaczej". Przez nieśmiałość mam też większe kompleksy. "Teraz pewnie wyglądam okropnie", "Nie podejdę do niej, bo mam tego pryszcza". Niskie poczucie własnej wartości często wiąże się właśnie z nieśmiałością. Pewnie gdybym nie była nieśmiała, nie wstydziłabym się tak swojego wyglądu, a co za tym idzie łatwiej nawiązywałabym kontakt z ludźmi. Oczywiście, że mogłabym mieć kompleksy, ale nie w takim stopniu, że boję się odezwać, bo wszyscy się popatrzą.. Czasami, a nawet często chciałabym coś zrobić, powiedzieć chociażby w szkole, ale się boję i wstydzę. Gdybym nie była nieśmiała..ech.. Nawet jak nauczyciel się o coś pyta, a ja wiem, to nie zgłoszę się, bo jak z takim głosem, wyglądem itp. to zrobię. Najgorszy jest lęk, że nie wyjdzie. A jeżeli to zła odpowiedź, jeśli się zająknę. Szkoda,że nie ma na to lekarstwa.

odpowiedz

Ocena: +3 [3]
~DMD [2012-09-13 18:24]

A najgorsze jest to, że kiedy w miłym gronie znajomych uda się w końcu dojść do głosu robię się strasznie czerwona. Staram się to ignorować (niestety niektórzy potrafią wtedy dokuczyć). Walka z wewnętrznym krytykiem trwa ;)

odpowiedz

Ocena: +4 [6]
~e [2012-08-29 14:48]

czy autor na pewno opisał nieśmiałość? czy może niskie poczucie własnej wartości? bo to jest różnica

odpowiedz

Ocena: +3 [5]
~świstak [2012-08-29 14:44]

to nie jest nieśmiałość, tylko fobia społeczna

odpowiedz

Ocena: +18 [22]
~dora29 [2012-08-29 08:58]

Ilekroć słyszę komplement to oczywiście dziękuję,a w duchu myślę,że ten ktoś kpi sobie ze mnie.

odpowiedz

pokaż 2 ukryte odpowiedzi

Ocena: +11 [11]
~dora [2012-08-29 12:51]

Ja robię się czerwona i nic nie mówię.I to jeszcze bardziej mnie dołuje.przerąbane:(

odpowiedz

pokaż 1 ukrytą odpowiedź

Ocena: +48 [50]
~Emily [2012-08-28 16:30]

Artykuł porusza bardzo istotny problem,sama borykałam się z nieśmiałością całe moje życie,uważam że mentalność jaka panuje w naszym kraju,perfekcjonizm jaki się narzuca dzieciom przez rodziców i nauczycieli powoduję ogromne lęki przed ośmieszeniem i nieśmiałość,Najgorszą rzeczą dla wrażliwego dziecka jest krytykowanie go na oczach innych,ciągłe porównywanie do lepszych,ładniejszych,wymaganie perfekcyjnego zachowania i wyników.Mamy gotową receptę na wychowanie nieśmiałego neurotyka.Długo walczyłam z nieśmiałością,walczyłam z wewnętrznym krytykiem ale udało się,dzięki terapii i własnej pracy nad sobą,akceptuję siebie jaką jestem i nie boję się ludzi.

odpowiedz

pokaż 3 ukryte odpowiedzi

Ocena: +15 [15]
~Antek [2012-08-29 11:29]

Wreszcie jakiś wartościowy tekst.

odpowiedz

Ocena: +9 [9]
~inna [2012-08-29 11:15]

Czytając tekst, odniosłam wrażenie, jakbym czytała artykuł o sobie. Od lat borykam się z w/w problemami i moim "dziwnym" zachowaniem, którego nie mogłam zrozumieć i sama sobie wytłumaczyć. Teraz już wiem, że to NIEŚMIAŁOŚĆ. To takie niepozorne określenie zachowań a tak bardzo utrudnia, czasem rujnuje życie. Mnie doprowadziło do ciężkiej depresji. Najtrudniejsze jest to, że inni, tzw. normalni ludzie nie rozumieją, często krytykują moje zachowania. Ja staram się ich usprawiedliwić, ale w większości jest mi bardzo przykro, co pogłębia mój zły stan psychiczny i przekreśla chęć pracy nad sobą. Coraz częściej myślę o rezygnacji ze wszystkiego...

odpowiedz

Ocena: +10 [10]
~j [2012-08-29 11:04]

Ja także jestem nieśmiała, ale juz mniej niż kilka lat temu, ponieważ wiem że cos osiagnęłam, coś udało mi sie zrobić. Mnie zawsze porównywano do innych; rodzeństwa, kuzynów.Ja oczywiscie byłam "tą gorsza".Jako nastolatka byłam szalenie nieśmiała i zakompleksiona. Ale wystarczyło żeby choc jedna osoba tak naprawde we mnie uwierzyła a cos sie zmieniło, moze troszeczke ale wierze ze bedzie lepiej :)

odpowiedz

Ocena: +20 [20]
~bndmtg [2012-08-28 18:04]

ja też jestem nieśmiała często jak mam coś powiedzieć to zasycha mi w gardle albo po prostu nabieram wody w usta.O zagadaniu też mowy nie ma paraliż ogólnie mówiąc.

odpowiedz

pokaż 1 ukrytą odpowiedź

wybierz kategorię

Omówimy go w zaufanym gronie - pomogą nam specjaliści i internauci, którzy mają podobne doświadczenia.

Logowanie

Nie masz jeszcze Profilu? Załóż go

Zapomniałeś hasła?


regulamin serwisu